Diana roz. 6

Był to Harry...
- Harry?- szepnęłam, gdy odsunęłam się od Niall'a.
- Nie, Bóg...- roześmiał się, ale po chwili znów zrobił zezłoszczoną minę.
- Harry, ja...- nie wiedziałam co powiedzieć.
- To ja zostawię Was samych.- powiedział Niall i wyszedł.
- Harry ja...- podeszłam do bruneta.
- Diano, wiem, że Cię Kocham, ale nie możemy być razem.
- Jaka ona jest?- spytałam się siadając na łóżku.- Nasza mama.
-Poznasz ją za niedługo.

-Harry?

- Tak mała?

- Przepraszam.

-Ja też.- podszedł do mnie i przytulił mnie.

Nagle usłyszeliśmy szepty, a gdy otworzyłam drzwi, to zobaczyłam 4 chłopców.

- Nie wolno podsłuchiwać.- roześmialiśmy się z Harry'm.

- W takich sprawach wolno.- usprawiedliwiał się Niall.

Zaśmiałam się.

- Dobra idźcie, ja się położę.- ziewnęłam 

- Kobiety, zawsze zmęczone...- westchnął Louis i razem z resztą poszedł na dół.

Zamknęłam drzwi i od razu poszłam pod prysznic. Po piętnastu minutach wyszłam z łazienki, założyłam moją pidżamę i położyłam się do łóżka.
Rano obudził mnie zapach naleśników. Powoli otworzyłam oczy i widok jaki zastałam był bardzo dziwny. Niall leżał obok mnie.
- Niall.- szepnęłam do blondyna.
- Hmmm?- powiedział zaspanym głosem.
- Niall.- powiedziałam głośniej.- Wiesz, że jesteś  w moim łóżku?
- Jeszcze pięć minut.
- Ugghh... Nie ważne...- szepnęłam z irytacją.
W tej chwili Niall zerwał się z łóżka. Oszołomiony.
- Dan przepraszam, ja po prostu...- przybliżył się.
Po paru sekundach patrzenie w sobie w oczy, zaczęliśmy się całować. Blondyn miał ciepłe usta, delikatne. Całował również delikatnie, ale intensywnie. Ta chwila mogłaby trwać dłużej.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przepraszam, naprawdę, nie wiem, co się ostatnio dzieję, ale no... Po prostu przepraszam!